Wino ze Stellenbosch: klasyka Przylądka

To południowoafrykański kupaż czerwony ze znaczącym udziałem pinotage, obok szczepów bordoskich lub z Doliny Rodanu. Termin nie ma żadnej definicji prawnej: wynika ze zwyczaju, a każda posiadłość sama ustala proporcje. Kadette Cape Blend od Kanonkop, za 18,50 €, to najpopularniejszy przykład w naszej ofercie.

Trzy rzeczy. Po pierwsze historia: to tu ukształtowało się południowoafrykańskie winiarstwo i tu znajdują się historyczne posiadłości. Po drugie ukształtowanie terenu: góry zapewniają wysokość i świeżość, podczas gdy Swartland jest płaski i gorący. Wreszcie styl: tutaj celem jest czerwone wino o potencjale starzenia na bazie cabernet, podczas gdy Swartland stawia na syrah i chenin, a Hemel-en-Aarde poświęca się pinot noir.

Grają w tę samą grę, z tymi samymi szczepami i tym samym dojrzewaniem. Profil nieco się różni: owoc jest dojrzalszy, nuta grafitu wyraźniejsza, a wino często nadaje się do picia wcześniej. Przy porównywalnej jakości różnica w cenie pozostaje wyraźnie na korzyść Przylądka. Lady May od Glenelly za 49,95 € dorównuje droższym winom z Bordeaux.

Ceny w tej kategorii zaczynają się od 9,50 €, a mediana wynosi 32,45 €. Piętnaście butelek kosztuje poniżej dwudziestu euro, co w zupełności wystarcza na co dzień. W przedziale 25–50 € znajdziesz poważne wina dużych posiadłości. Powyżej zaczynają się selekcyjne pinotage, aż do 264 € za Black Label od Kanonkop.

To najbardziej uznana posiadłość dystryktu, położona na zboczach Simonsberg. Zbudowała swoją renomę na pinotage w czasach, gdy nikt nie wierzył w ten szczep, dzięki krzewom prowadzonym w formie krzaczastej (gobelet) i fermentacji w otwartych kadziach. Mamy pięć jej butelek, od Kadette za 18,50 € po Black Label za 264 €, w tym Paul Sauer, jej kupaż w stylu Bordeaux.

Już raczej nie. Ta krzyżówka pinot noir i cinsault, uzyskana w 1925 roku, przez długi czas dawała wina twarde, z nutą przypominającą farbę, z powodu braku dojrzałości i staranności. Ze starych krzewów prowadzonych w formie krzaczastej, przy delikatnej ekstrakcji, daje dziś głębokie, korzenne wina czerwone, zdolne przetrwać dziesięć lat. Różnica zależy od producenta, a nie od szczepu.

System WO obejmuje trzy poziomy: region, dystrykt i ward. Butelka z samym oznaczeniem Stellenbosch odwołuje się do całego dystryktu. Butelka z oznaczeniem Simonsberg-Stellenbosch lub Jonkershoek Valley wskazuje konkretną podstrefę, a więc węższe pochodzenie. Mimo to wiele posiadłości poprzestaje na nazwie dystryktu, bardziej czytelnej na rynkach eksportowych.

Poświadcza, że winogrona wyrosły, zostały przetworzone na wino i zabutelkowane w jednej posiadłości zarejestrowanej przez południowoafrykański urząd. To najbliższy odpowiednik francuskiego butelkowania w winnicy. Brak tego oznaczenia nic nie mówi o jakości: kilku bardzo dobrych producentów kupuje winogrona działka po działce, jak Damascene.

Przede wszystkim kupaże w stylu Bordeaux i wielkie pinotage. Paul Sauer czy Lady May potrzebują kilku lat, by się otworzyć, i zachowują formę przez mniej więcej piętnaście. Syrah z pojedynczych działek, jak Gravel Hill od Hartenberg, rozwija się podobnie. Natomiast chardonnay bez beczki i wina podstawowe pije się w ciągu trzech lat: ich atutem jest owoc.

Dwadzieścia z naszych czterdziestu czterech butelek to wina białe, co częściowo odpowiada na to pytanie. Chenin ze starych krzewów daje tu wina o wyraźnej teksturze, z nutami jabłka, wosku i wytrawnego miodu; chardonnay jest żywe i rzadko przesadnie dębowe. W dystrykcie powstaje też rzadkie wino słodkie, riesling z botrytisem od Villiera, wyprodukowany tylko raz, w 2005 roku.