Grenache, garnacha, cannonau: jeden szczep

Tak, to jedna i ta sama odmiana pod trzema nazwami. Garnacha to nazwa hiszpańska, cannonau – sardyńska, a grenache to forma francuska, która przyjęła się w Nowym Świecie. Hiszpania i Sardynia wciąż spierają się o jego pochodzenie, z przewagą Aragonii. Na etykiecie australijskiej lub kalifornijskiej przeczytasz grenache, czasem grenache noir.

Różnicę robią gleba i sposób prowadzenia winorośli. Na łupkach Prioratu wino jest gęste, krwiste, bardzo mineralne, o zwartych taninach. W Barossie głębokie czerwone gleby i suchy upał dają szerokie, konfiturowe wino w ustach, o wyższej zawartości alkoholu. McLaren Vale, chłodzone przez zatokę, zajmuje pozycję pośrednią: smuklejszą i bardziej aromatyczną.

Winnice, z którymi współpracujemy, wysyłają swoje cuvée w pełnych kartonach, a zachowanie tego opakowania pozwala utrzymać jak najuczciwszą cenę. Podana cena dotyczy zawsze jednej butelki, a forma sprzedaży jest podana obok. Wiele cuvée jest dostępnych na sztuki, na przykład Palacios Remondo La Montesa 2021 za 23 € za butelkę.

Winogrona są bogate w cukier, więc moc łatwo rośnie, często do trzynastu–piętnastu procent. Wiele zależy potem od daty zbioru i wysokości: cuvée ze Swartlandu, z Salty czy z chłodnych zboczy mają około trzynastu procent i pozostają lekkie w ustach. O dobrej równowadze świadczy świeżość finiszu.

Licz piętnaście–szesnaście stopni dla lekkiego i aromatycznego cuvée, szesnaście–osiemnaście dla Prioratu lub Barossy o dobrej koncentracji. Zbyt wysoka temperatura uwydatnia alkohol i przytłacza owoc. Kwadrans w chłodzie przed podaniem wystarczy, by butelka w temperaturze pokojowej wróciła do właściwego zakresu.

Karafka przydaje się przy skoncentrowanych i młodych cuvée, zwłaszcza tych z łupków, którym dobrze robi pół godziny otwierania się. Lekkie grenache z Przylądka czy z McLaren Vale wolą kieliszek: od razu oddają aromat i rozwijają się w trakcie posiłku. Starsze roczniki nalewaj delikatnie, aby osad pozostał na dnie.

To rejestr śródziemnomorski: jagnięcina z ziołami, pieczony drób, duszona wołowina (daube), faszerowana papryka, grillowane bakłażany. Korzenne cuvée z południa Hiszpanii pasują do iberyjskich wędlin i dań z ryżu. Lekkie i świeże wersje dobrze sprawdzą się z konfitowanymi pomidorami lub deską owczych serów, podawane w temperaturze około piętnastu stopni.

Owocowe cuvée pije się w ciągu pierwszych trzech–pięciu lat, gdy owoc jest najbardziej wyrazisty. Wina z łupków i starych krzewów wytrzymują dziesięć lat i dłużej, zyskując wtedy nuty garrigue, skóry i suszonych owoców. Wielkie parcele z Prioratu i Kalifornii bez trudu przetrwają piętnaście lat w chłodnej piwnicy.

Weź Rioję lub wino z Aragonii za około dwadzieścia euro, aby ustalić punkt odniesienia dla owocu i krągłości, a potem wino z katalońskich łupków, aby poczuć, co zmienia gleba. Te dwa kieliszki wystarczą, by uchwycić charakter szczepu. Jeśli chcesz pójść dalej, strona Wina z Hiszpanii zbiera apelacje, które są dla niego punktem odniesienia.