Cinsault: lekkie wino czerwone podawane schłodzone

Obie pisownie oznaczają ten sam szczep, z końcowym l lub bez niego, a etykiety południowoafrykańskie chętnie używają formy cinsaut. Na Przylądku szczep przez długi czas nosił nazwę hermitage, co wyjaśnia nazwę pinotage. W Chile na starych parcelach w Itacie nazywa się go czasem cargadora. W Apulii znany jest jako ottavianello.

Wino z RPA, rosnące na zwietrzałym granicie i dojrzewające w pełnym słońcu, opiera się na rozgniecionej truskawce, śliwce i nucie przypraw, z okrągłym smakiem w ustach. Chilijskie z Itaty rośnie bliżej Pacyfiku, na krzewach z własnymi korzeniami: owoc zmierza w stronę maliny i czerwonej porzeczki, kwasowość nabiera żywości, sylwetka staje się smuklejsza. Wystarczy para butelek, by uchwycić różnicę.

Winnice, z którymi współpracujemy, wysyłają swoje wina w pełnych kartonach, a zachowanie tego opakowania pozwala utrzymać jak najniższą cenę. Podana cena zawsze dotyczy butelki, a format sprzedaży znajduje się tuż obok. Wiele win pozostaje dostępnych na sztuki, jak Dorrance Rouge Cinsault za 15,50 € za butelkę.

Licz od dwunastu do czternastu stopni, czyli chłodniej niż w przypadku zwykłego wina czerwonego. Kwadrans w lodówce wystarczy dla butelki wyjętej z pomieszczenia o temperaturze pokojowej. Chłód zagęszcza owoc i dodaje lekkości w ustach; powyżej szesnastu stopni alkohol zaczyna dominować, a urok szczepu zanika. Kupaże o dużym potencjale starzenia dobrze znoszą stopień lub dwa więcej.

Tak. W 1925 roku profesor Abraham Perold krzyżuje pinot noir i cinsault, nazywany wówczas na Przylądku hermitage: stąd słowo pinotage, będące połączeniem obu nazw. Krzyżówka miała połączyć odporność drugiego rodzica z finezją pierwszego. Pinotage stał się znakiem rozpoznawczym RPA, a jego rodzic odzyskuje dziś własne miejsce.

Większość tych win czerwonych pije się w ciągu pierwszych pięciu lat, gdy dominuje owoc. Wina ze starych winorośli, dojrzewające w dużych beczkach (foudre) lub w amforze, bez trudu wytrzymują od ośmiu do dziesięciu lat i nabierają nut runa leśnego i skóry. Wielkie kupaże ze Swartlandu i z Doliny Bekaa przekraczają dekadę. Wystarczy chłodna i ciemna piwnica.

Pasuje do wszystkiego, co pochodzi z Południa: konfitowanych pomidorów, grillowanej papryki, pieczonych bakłażanów, tapenady. Dobrze radzi sobie z tłustymi rybami, lekko podsmażonym tuńczykiem czy sardynkami z płyty (plancha), tam gdzie taniczne wino czerwone by przeszkadzało. Towarzyszy także pieczonemu drobiowi, jagnięcinie z ziołami i łagodnym przyprawom tajine. Podany schłodzony dobrze sprawdza się do deski wędlin.

To wręcz jego historyczne zastosowanie: w Prowansji i Langwedocji stanowi szkielet wielu win różowych, którym nadaje krągłość i aromaty drobnych czerwonych owoców. Czerwona wersja z samego cinsault jest nowsza, a jej rozwój zawdzięczamy starym winoroślom i delikatnej ekstrakcji. Dział wino różowe pokazuje jego drugie oblicze.

Zacznij od cinsault ze Swartland za około piętnaście euro, aby poznać punkt odniesienia dojrzałego owocu, a potem sięgnij po chilijskie Itata za około dwadzieścia euro, aby poczuć oceaniczne napięcie: te dwa kieliszki wystarczą, aby zrozumieć ten szczep. Dział Wina z RPA pozwala następnie poszerzyć degustację o chenin i pinotage.