Wino ekologiczne: co gwarantuje Ci certyfikat

Certyfikacja dotyczy sposobu prowadzenia winnicy, a jakość wina pozostaje w rękach winiarza. Podczas degustacji różnicę robią terroir, rocznik i praca winnicy, dokładnie tak jak w przypadku butelki konwencjonalnej. Najbardziej udane wina w tej kategorii łączą oba elementy: wymogi przestrzegane w winnicy i pewną rękę w piwnicy.

Tak, w zdecydowanej większości przypadków. Wymogi dopuszczają siarczyny i obniżają maksymalną dawkę w porównaniu z winem konwencjonalnym. Karta False Bay Slow Chenin Blanc mówi to wprost: siarka jest tu jedynym dodanym składnikiem, jako konserwant. Aby wybierać według tego kryterium, sprawdź kartę produktu, która podaje tę informację dla każdej butelki.

Zielony listek z gwiazdek oznacza, że winnica posiada certyfikat rolnictwa ekologicznego wydany przez akredytowaną jednostkę, której numer znajduje się tuż obok. Wymaga on trzech lat konwersji przed pierwszym zbiorem objętym certyfikatem, a następnie corocznej kontroli. Gwarantuje metodę uprawy i listę dozwolonych środków, weryfikowane podczas każdego audytu.

Tak, od 2012 roku, na mocy rozporządzenia europejskiego poświęconego winifikacji. Ogranicza ono listę dodatków i zachowuje naturalną zawartość alkoholu oraz koncentrację moszczu, wykluczając częściową dealkoholizację i zagęszczanie przez wymrażanie. Dopuszcza natomiast dodawanie drożdży, klarowanie, filtrację i dojrzewanie w nowej beczce. Wino certyfikowane może więc powstawać z użyciem bardzo technicznych metod w piwnicy, co zaznaczono na jego karcie produktu.

Oznaczenie wymaga stosowania środków pochodzenia naturalnego i pozwala winiarzowi chronić zbiory. Siarka i miedź pozostają dwoma podstawowymi środkami przeciw mączniakowi prawdziwemu i rzekomemu, przy czym miedź ma limit rocznej dawki, a ekstrakty roślinne pełnią rolę uzupełniającą. Znoszenie oprysków z sąsiedniej, konwencjonalnej parceli jest możliwe, jak wszędzie. Oznaczenie gwarantuje uprawę prowadzoną z użyciem tych środków, kontrolowaną co roku.

Suche, wietrzne lub wysoko położone regiony, od północnej Grecji po dolinę Cafayate, gdzie presja chorób winorośli jest niewielka, a uprawa ekologiczna utrzymuje się przy kontrolowanych kosztach. W wilgotnym klimacie oceanicznym ta sama konwersja wymaga więcej zabiegów, większego ryzyka i solidniejszych finansów. Ta logika wyznacza mapę tej kategorii: Argentyna z wysokich upraw, Hiszpania, Grecja, Włochy, Chile, RPA, Nowa Zelandia i Portugalia.

Głównie z ośmiu krajów: na czele Argentyna, potem Hiszpania, Grecja, Włochy, Chile, RPA, Nowa Zelandia i Portugalia. Reszta pochodzi z kilku rzadszych regionów. Wiele z tych winnic leży wysoko, aż do 1 650 metrów w Cafayate w przypadku starych krzewów El Porvenir.

Cena podana na karcie produktu zawsze wskazuje, czy chodzi o butelkę, czy o zestaw. Część oferty kupuje się na sztuki, reszta sprzedawana jest w kartonach, a dostępność zależy od pochodzenia: Argentyna ma zdecydowanie najwięcej win dostępnych pojedynczo, za nią Hiszpania i Chile, a Grecja i RPA oferują kilka butelek.

Dwa wina z Quinta das Maias, po 13,90 €, to najprzystępniejszy punkt wyjścia wśród win dostępnych pojedynczo: czerwone i białe z wysokości 600 metrów u podnóża Serra da Estrela, w Dão, oba fermentowane na drożdżach dzikich, czerwone dojrzewające w zbiorniku ze stali nierdzewnej. Nieco wyżej cenowo E's Vino chardonnay i malbec po 14,90 €, a następnie Malma Chacra la Papay i El Porvenir Amauta Tannat po 16,50 € otwierają Argentynę z wysokich upraw.

Potencjał starzenia zależy od kwasowości, struktury tanin i dojrzewania, jak w przypadku każdej butelki. Niższa dawka siarki sprawia, że warunki transportu i przechowywania mają nieco większe znaczenie. Przechowywanie w temperaturze od 12 do 14 stopni, z dala od światła, wystarcza niemal w każdym przypadku.