Biologische wijn: wat de certificering echt verbiedt

Nee, en het label beweert dat ook niet. De certificering gaat over de teelt in de wijngaard, niet over de kwaliteit van de wijn die eruit komt. Een slecht gevinifieerde biowijn blijft een slecht gevinifieerde wijn. Wat het verschil maakt in het glas, zijn het terroir, de jaargang en het werk van de wijnboer, precies zoals bij een niet-gecertificeerde fles.

Ja, in de overgrote meerderheid van de gevallen. De voorschriften staan sulfieten toe en verlagen alleen de maximale dosis ten opzichte van een conventionele wijn. De productpagina van de False Bay Slow Chenin Blanc zegt het zonder omwegen: er wordt niets toegevoegd behalve zwavel als conserveermiddel. Zoek je een fles zonder toegevoegde sulfieten, dan moet je de productpagina lezen, niet het logo.

Het groene blad met sterren betekent dat het wijnhuis biologisch gecertificeerd is door een erkende instantie, waarvan het nummer er direct naast staat. Het vereist drie jaar omschakeling vóór de eerste oogst die als biologisch mag worden verkocht, en daarna een jaarlijkse controle. Het garandeert een teeltmethode en een lijst van hulpstoffen, meer niet.

Slechts gedeeltelijk, en veel minder dan in de wijngaard. Sinds 2012 regelt een Europese verordening ook de vinificatie: ze beperkt de lijst van additieven en verbiedt enkele fysieke behandelingen, waaronder gedeeltelijke dealcoholisatie en concentratie van de most door koude. Gisttoevoeging, klaring, filtratie en rijping op nieuw eikenhout blijven daarentegen toegestaan. Daarom kan een gecertificeerde wijn in de kelder zeer technisch gemaakt zijn.

Bio verbiedt synthetische middelen, maar verbiedt niet om te behandelen. Zwavel en koper blijven de twee basismiddelen tegen echte en valse meeldauw, waarbij koper aan een jaarlijkse maximumdosis gebonden is. Daarbij komt mogelijke drift vanaf een naburig, niet-gecertificeerd perceel, die de regelgeving niet kan voorkomen. Het label garandeert dat er niet bewust synthetische middelen zijn gebruikt, niet dat de fles vrij is van elk residu.

De categorie telt er vandaag geen. De selectie is opgebouwd rond droge, winderige of hooggelegen wijngaarden, van Noord-Griekenland tot de Cafayate-vallei, waar de ziektedruk laag is en biologische teelt haalbaar is zonder grote meerkosten. In een vochtig zeeklimaat vraagt dezelfde omschakeling meer bespuitingen, meer risico en een steviger financiële buffer. Dat is geen oordeel over Franse wijnhuizen, het is wat de kaart van deze categorie vertelt.

Vooral uit acht landen: Argentinië met 29 flessen, Spanje met 20, Griekenland met 18, Italië met 14, Chili met 13, Zuid-Afrika met 12, Nieuw-Zeeland met 7 en Portugal met 5. De rest is verspreid over een handvol zeldzamere herkomsten. Veel van die wijngaarden liggen hoog, tot 1.650 meter in Cafayate voor de oude wijnstokken van El Porvenir.

Nee. 50 van de 175 referenties zijn per fles verkrijgbaar, de rest wordt per doos aangeboden. De beschikbaarheid verschilt sterk per herkomst: Argentinië is veruit het best vertegenwoordigd per fles, Spanje en Chili volgen, Griekenland en Zuid-Afrika bieden er slechts een handvol aan. De prijs op de productpagina geeft altijd aan of het om één fles of om een set gaat.

De twee cuvées van Quinta das Maias, van € 13,90, zijn het beste instappunt per fles: een rode en een witte wijn van 600 meter hoogte in de uitlopers van de Serra da Estrela, in de Dão, allebei vergist met wilde gisten, de rode gerijpt in roestvrijstalen tanks zonder hout. Net daarboven openen de E's Vino Chardonnay en Malbec van € 14,90, en daarna de Malma Chacra la Papay en de El Porvenir Amauta Tannat van € 16,50, de deur naar hooggelegen Argentinië.

Niet automatisch. Het bewaarpotentieel hangt af van de zuren, de tanninestructuur en de rijping, niet van de teeltwijze. Een lagere zwaveldosis beschermt de fles iets minder, waardoor transport- en opslagomstandigheden belangrijker zijn dan elders. Bewaren tussen 12 en 14 graden, uit het licht, volstaat in bijna alle gevallen.