Colline Novaresi Mottobello Erbaluce 2024

De Mottobello ontstaat in Noord-Piëmont, op de heuvels van Novara, niet ver van de zuidoever van het Lago Maggiore, in een landschap dat wordt beheerst door de Monte Rosa. Deze heuvels van glaciale oorsprong bestaan uit fluvio-alluviale sedimenten die rijk zijn aan klei, met een zure pH. De naam betekent “mooie heuvel”: de wijngaard van één hectare ligt op het zuidwesten, tussen 250 en 320 meter hoogte. Francesco Brigatti, gevestigd in Suno, teelt er erbaluce, een inheemse witte druif uit het noorden van Piëmont, met de passie van een derde generatie wijnboeren.

De erbalucedruiven worden eind september geoogst en daarna voorzichtig gekneusd, waarna de most acht uur op de schillen weekt, wat de wijn verrijkt in aroma's en textuur. De gisting met wilde gisten verloopt in roestvrijstalen tanks op een beheerste temperatuur van 17 °C. Daarna rijpt de wijn vier maanden op roestvrijstalen tanks op zijn fijne gistsporen en vervolgens minstens twee maanden op fles. Een eenvoudige filtratie, zonder klaring, bewaart zijn volle expressie.

Deze wijn onthult tonen van kamille, jasmijn, veldbloemen, acacia, cedraat, perzik, honing en basilicum. Onder een strogele kleur met groene reflecties is de neus intens bloemig, opgefrist met citrus, fruit met wit vruchtvlees en een kruidige toets. In de mond is hij medium van body, sappig en fijn, ondersteund door een levendige zuurgraad en een minerale indruk. De frisse, zilte afdronk vraagt om de tafel en evengoed om het aperitief.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!