Marchese Montefusco Nero d'Avola 2025

L’histoire du vignoble d’Ermes trouve ses racines dans un passé récent de destruction et de reconstruction. Dans la nuit du 14 au 15 janvier 1968, un tremblement de terre a dévasté une partie de la vallée du Belice. Sur cette même terre, où tant de choses ont été emportées, un groupe de jeunes vignerons a décidé de repartir à zéro. En 1998, une rédemption sociale et économique a été accomplie en fondant la cave coopérative d’Ermes, dont le siège social est situé au cœur de la vallée de Belice, entre les communes de Gibellina et Santa Ninfa. Cette cuvée est élaborée à partir de Nero d'Avola, provenant de vignes situées dans les collines de Gibellina à 200-300 m d'altitude. Ce vin subit une macération de 12 à 15 jours avec des remontages quotidiens. Il sera ensuite élevé 4 mois en cuves inox. Il n'est pas vieilli sous bois pour préserver la fraîcheur des arômes. Ce vin gorgé de fraîcheur offre un mélange intense de cerise rouge, de framboise, de réglisse, de myrtille et de baies rouges. C'est un vin souple et léger enrobé par des tanins subtils finissant sur une finale légèrement minérale.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!