San Polino Sant'Antimo 2024

San Polino - Sant'Antimo komt van een wijndomein van 9 hectare ten zuidoosten van Montalcino, in Toscane, tussen 300 en 450 meter hoogte, te midden van bossen en olijfbomen. De druiven voor deze cuvée komen uit twee wijngaarden in Montalcino met bodems van klei, mergel en zandige leem van vulkanische oorsprong. Het jaar 2024, eerder koel en vochtig, leverde een stralende, frisse Sangiovese op.

Het wijndomein past een biologische en regeneratieve wijnbouw toe, met veel aandacht voor het bodemleven. Na de oogst weken de druiven 25 dagen op hun schillen. De wijn rijpt vervolgens zes maanden op houten vaten en daarna zes maanden in roestvrijstalen tanks, een traject dat de textuur afrondt en tegelijk de zuiverheid en sprankeling van het fruit bewaart.

Deze wijn onthult tonen van kers, framboos, aalbes, wilde bloemen, garrigue, gedroogde kruiden, krijt en zout. Het knapperige rode fruit overheerst, begeleid door bloemige nuances en garrigue, met een mineralige toets in de afdronk. De smaak is sappig, rond en harmonieus; fijne, goed geïntegreerde tannines ondersteunen een soepele, smaakvolle structuur, tot in een frisse, licht zilte en strakke afdronk.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!