Ferraris Ruchè Vigna del Parroco 2024

Vigna del Parroco is een wijngaard in Castagnole Monferrato, in de provincie Asti, in het hart van de heuvels van de Piëmontese Monferrato. Hij werd in 1964 aangeplant door Don Giacomo Cauda, de dorpspastoor en de ware vader van de appellatie, en is vandaag meer dan zestig jaar oud. Het is de eerste wijngaard in het Ruchè-gebied die door de regio Piëmont als officiële vermelding is erkend. Het continentale klimaat en de zonnige hellingen brengen het aromatische karakter van dit zeldzame druivenras naar voren.

De familie Ferraris is sinds 2016 de enige eigenaar van deze wijngaard. De Ruchè-druiven van deze oude stokken worden zo gevinifieerd dat het deels aromatische karakter van het druivenras bewaard blijft. De wijn rijpt in roestvrijstalen tanks, zonder hout, zodat de finesse van het fruit en alle elegantie van deze zestigjarige stokken tot uiting komen.

Deze wijn toont tonen van roos, viooltjes, braam, pruim, kers, zoethout, peper en cola. De intens robijnrode kleur kondigt een bloemige, kruidige neus aan, typisch voor Ruchè. In de mond is de wijn soepel en bijna poederig, elegant en evenwichtig, met lagen smaak die zich ontwikkelen tot een droge, lange afdronk.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!