Micaela Rubio Mikaela 2019

Winnica Micaela Rubio leży w prowincji Cuenca, w sercu Kastylii-La Manchy, i uprawia winorośl na wysokich płaskowyżach Manchueli, między dolinami rzek Júcar i Cabriel. Parcele położone na wysokości, na glebach wapiennych i gliniasto-wapiennych, korzystają z klimatu kontynentalnego o dużych dobowych wahaniach temperatur. Takie położenie sprzyja powolnemu dojrzewaniu winogron, zachowując naturalną świeżość i precyzyjne wyrażenie terroir, a umiarkowane plony sprzyjają koncentracji i równowadze win.

W winie wyczuwalne są nuty dojrzałych czerwonych owoców, czarnych owoców i fiołka, uzupełnione akcentami łagodnych przypraw, pieprzu i subtelnego drewna, z delikatnym mineralnym tonem. W ustach wino jest pełne i jedwabiste, niesione przez świeżą kwasowość i drobne, ale wyczuwalne taniny, z długim finiszem łączącym smaki soczystych owoców, przypraw i lekki palony akcent.

Historia wina w Hiszpanii jest tak dawna, że nikt właściwie nie wie, kto przywiózł do tego regionu pierwsze winorośle. Gdy około 3000 lat temu przybyli Fenicjanie i założyli dzisiejsze miasta Kadyks i Jerez, uprawa winorośli była już dobrze rozwinięta, a hiszpańskie wina sprzedawano szeroko w całym basenie Morza Śródziemnego i w Afryce Północnej. Można powiedzieć, że Hiszpania to winiarski fenomen. Po latach na uboczu świata wielkich win jest dziś jednym z jego głównych graczy. Inwestycje i ambicje w winnicach i piwnicach przekładają się na coraz bogatsze, bardziej złożone (często o wysokiej zawartości alkoholu) i korzenne wina czerwone, coraz bardziej cenione przez międzynarodowych konsumentów. Hiszpania, dumna z tego, że ma więcej ziemi obsadzonej winoroślą niż jakikolwiek inny kraj, dopiero zaczyna w spójny sposób wykorzystywać ten zasób. Hiszpania to chaotyczna mozaika regionów i podregionów, podobnie jak jej krajobraz jest chaotyczną mozaiką niezwykle surowych pejzaży. Wystarczy spojrzeć na mapę, by dostrzec różnorodność klimatyczną licznych hiszpańskich regionów winiarskich: od zielonych, przesiąkniętych wilgocią winnic Galicji na północnym wybrzeżu Atlantyku po spalone słońcem winnice śródziemnomorskiego południowego wschodu. Z punktu widzenia uprawy winorośli atutem Hiszpanii jest średnia wysokość jej winnic, przekraczająca 600 metrów. Dzięki temu w dużej części hiszpańskich winnic udaje się uzyskać winogrona o dobrej barwie i kwasowości, po prostu dlatego, że nocne temperatury są stosunkowo niskie, a winogrona dojrzewają dopiero pod koniec wystarczająco długiego okresu wegetacji. Ci, którzy są gotowi poszukać, znajdą tu jednak prawdziwe skarby, a odkąd w Hiszpanii ukształtowała się grupa znawców, wielu ambitnych inwestorów przyczyniło się do zmiany wizerunku hiszpańskiego wina. Dziś nowe pokolenie winiarzy spokojnie zaczęło tworzyć wyjątkowe wina i eksperymentować ze szczepami, które jeszcze niedawno byłyby nie do pomyślenia. Wino pozostaje ważnym produktem i stanowi integralną część hiszpańskiej kultury.