Av Bodeguers Elitia White DO Emporda Solera

Elitia White powstaje w Vilamaniscle, w apelacji Empordà, w północno-wschodniej Katalonii. Wioska leży na wysokości około 300 metrów w masywie Albères, który oddziela Hiszpanię od Francji, około dwudziestu kilometrów od Morza Śródziemnego. Winogrona pochodzą z dwóch małych, bardzo stromych działek w lieu-dit La Irola, obsadzonych ponad osiemdziesiąt lat temu szczepem Grenache Blanc prowadzonym w formie krzewu (gobelet) na glebach łupkowych. Smagane wiatrem tramontana stare winorośle z certyfikatem ekologicznym dają bardzo niskie plony.

Grona zbiera się ręcznie do małych skrzynek po długim podsuszaniu winogron na krzewie, aż do początku października. Po maceracji na skórkach trwającej od 24 do 48 godzin moszcz fermentuje spontanicznie. Przy 7% alkoholu fermentację zatrzymuje się chłodem i dodatkiem alkoholu winnego, który podnosi zawartość alkoholu do 15,5%, bez dodatku siarczynów. Połowa wina dojrzewa następnie dwadzieścia cztery miesiące w gąsiorach (dames-jeannes) pod gołym niebem, a druga połowa w czternastoletniej solerze, po czym obie części są kupażowane.

W winie wyczuwalne są nuty orzecha włoskiego, miodu, kandyzowanej skórki pomarańczy, suszonej moreli, suszonej figi, kompotu z pigwy, suszonych kwiatów i rodzynek koryntek. Bursztynowa barwa, a w bukiecie suszone owoce, kandyzowane cytrusy i nuty miodowe, typowe dla długiego dojrzewania oksydacyjnego. W ustach wino jest gęste i słodkie, bez ciężkości, z wyraźnym napięciem. Świeży i słodki finisz długo utrzymuje się na nutach orzecha i miodu. Podawać schłodzone, w temperaturze około 7–8°C.

Historia wina w Hiszpanii jest tak dawna, że nikt właściwie nie wie, kto przywiózł do tego regionu pierwsze winorośle. Gdy około 3000 lat temu przybyli Fenicjanie i założyli dzisiejsze miasta Kadyks i Jerez, uprawa winorośli była już dobrze rozwinięta, a hiszpańskie wina sprzedawano szeroko w całym basenie Morza Śródziemnego i w Afryce Północnej. Można powiedzieć, że Hiszpania to winiarski fenomen. Po latach na uboczu świata wielkich win jest dziś jednym z jego głównych graczy. Inwestycje i ambicje w winnicach i piwnicach przekładają się na coraz bogatsze, bardziej złożone (często o wysokiej zawartości alkoholu) i korzenne wina czerwone, coraz bardziej cenione przez międzynarodowych konsumentów. Hiszpania, dumna z tego, że ma więcej ziemi obsadzonej winoroślą niż jakikolwiek inny kraj, dopiero zaczyna w spójny sposób wykorzystywać ten zasób. Hiszpania to chaotyczna mozaika regionów i podregionów, podobnie jak jej krajobraz jest chaotyczną mozaiką niezwykle surowych pejzaży. Wystarczy spojrzeć na mapę, by dostrzec różnorodność klimatyczną licznych hiszpańskich regionów winiarskich: od zielonych, przesiąkniętych wilgocią winnic Galicji na północnym wybrzeżu Atlantyku po spalone słońcem winnice śródziemnomorskiego południowego wschodu. Z punktu widzenia uprawy winorośli atutem Hiszpanii jest średnia wysokość jej winnic, przekraczająca 600 metrów. Dzięki temu w dużej części hiszpańskich winnic udaje się uzyskać winogrona o dobrej barwie i kwasowości, po prostu dlatego, że nocne temperatury są stosunkowo niskie, a winogrona dojrzewają dopiero pod koniec wystarczająco długiego okresu wegetacji. Ci, którzy są gotowi poszukać, znajdą tu jednak prawdziwe skarby, a odkąd w Hiszpanii ukształtowała się grupa znawców, wielu ambitnych inwestorów przyczyniło się do zmiany wizerunku hiszpańskiego wina. Dziś nowe pokolenie winiarzy spokojnie zaczęło tworzyć wyjątkowe wina i eksperymentować ze szczepami, które jeszcze niedawno byłyby nie do pomyślenia. Wino pozostaje ważnym produktem i stanowi integralną część hiszpańskiej kultury.