Santa Margherita Valdobbiadene Prosecco Superiore Brut

Deze Prosecco Superiore DOCG wordt door Santa Margherita gemaakt van druiven uit de zone van Valdobbiadene, in Veneto, aan de voet van de Voor-Alpen. De Glera-wijnstokken staan er op heuvels tussen 300 en 500 meter hoogte, op ondiepe bodems van morene-oorsprong, geleid in Sylvoz met een dichtheid van 1.800 tot 3.500 stokken per hectare. De oogst vindt plaats in de tweede helft van september.

De basiswijn gaat voor de tweede gisting in een autoclaaf, waar hij 18 tot 20 dagen gist met geselecteerde gisten, bij een gecontroleerde temperatuur van 14 tot 16 °C. Zodra een druk van ongeveer 6 bar is bereikt, wordt de wijn gekoeld tot -4 °C en daarna minstens een maand bij 8-10 °C op de gisten bewaard, vóór de filtratie en de isobare botteling.

Deze wijn onthult tonen van renetappel, perzikbloesem, peer, witte perzik, limoen, acaciabloesem, meloen en brioche. De heldere, aangenaam fruitige neus doet denken aan renetappel en perzikbloesem. In de mond is de wijn rond en evenwichtig, gedragen door een fijne mousse en een frisse, delicate afdronk.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!