Marco de Bartoli Vigna La Miccia 2018

Deze cuvée komt uit de Contrada Samperi, in het achterland van Marsala, aan de westkust van Sicilië. De wijnstokken, aangeplant op vlakke bodems van kalk en zandige leem, worden volgens de Guyot-methode gesnoeid. De wijn valt onder de DOC Marsala, in de categorie Marsala Superiore Oro semi-secco Riserva.

De trossen worden met de hand geoogst in kleine kistjes, daarna geselecteerd en zacht geperst. Na natuurlijke ontslijming verloopt de gisting met wilde gisten, onder gecontroleerde temperatuur, in roestvrijstalen tanks om de sprankeling van het fruit te bewaren. Daarna rijpt de wijn vier jaar op nieuwe vaten van Frans eiken, die voortdurend vol worden gehouden om oxidatie te beperken.

Deze wijn onthult aroma's van rijpe perzik, gekonfijte abrikoos, gekonfijte sinaasappel, limoenschil, geroosterde amandel, hazelnoot, honing, karamel, kruidnagel, ceder, koffie en cacao. In de mond is hij vol en zijdezacht, gedragen door een subtiele zoetheid die wordt verlengd door een zilte frisheid. De precieze en warme structuur behoudt haar elan, met een zeer lange, licht bittere en fijn houtgerijpte afdronk.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het volk van de Dolce Vita, maar wat is het moeilijk om de organisatie van de wijnbouw er te begrijpen! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen land, want elke regio heeft haar eigen appellatiesysteem. Toch kan Italië liefhebbers een veelheid aan wijnen bieden met gevarieerde en unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het ook een grote hoeveelheid zielloze wijnen zonder karakter, die verkocht worden onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog vele andere... Maar laten we het even over geschiedenis hebben: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en komt oorspronkelijk uit Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd, en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden dit land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk nam wijn een belangrijke plaats in het dagelijks leven in, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntendheid van hun product. De Romeinen legden ook talrijke wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, vóór Frankrijk. Italië is verdeeld in drie klimaatzones. In de bergen van het noorden heerst een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” kent een continentaal klimaat met koude winters en warme zomers met onweer. In het “zuiden van de laars” heerst het mediterrane klimaat met zeer warme en zeer droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt wijnen van een grote verscheidenheid dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel uit eigen bodem komen. Het is een land dat even complex is als zijn wijnen, en dat het verdient om verkend te worden!