Irpinia Aglianico 2019

In het noordelijke deel van Irpinia strekt de wijngaard van Cantine Lonardo zich uit rond het dorp Taurasi, in het hart van de provincie Avellino in Campanië. De percelen, vaak met oude wijnstokken, liggen op vulkanische bodems vermengd met klei en as, op gemiddelde hoogte, met grote temperatuurverschillen. Dit koele, winderige terroir zorgt voor een langzame rijping van de Aglianico, die zijn natuurlijke zuurgraad en aromatische complexiteit bewaart, en levert gestructureerde, diepe wijnen op die typisch zijn voor dit bergachtige binnenland van Zuid-Italië.

De Aglianico-druiven worden volledig rijp met de hand geoogst en daarna ontsteeld, gevolgd door een traditionele schilweking en gisting in tanks, met regelmatig overpompen om kleur en tannines te extraheren. De malolactische gisting verloopt daarna in de kelder, gevolgd door een lange rijping op eikenhouten vaten en in tanks, die de structuur verfijnt en het authentieke karakter van het terroir van Irpinia bewaart, waarna de wijn na een extra rustperiode gebotteld wordt.

Deze wijn onthult tonen van rijp zwart fruit, kers en pruim, aangevuld met bloemige accenten die aan viooltjes doen denken, kruidige nuances van peper en zoethout, en fijne houtige en licht rokerige accenten. In de mond is de wijn vol, gedragen door een frisse zuurgraad en stevige maar goed geïntegreerde tannines, met een gestructureerde textuur en een lange, smaakvolle en aanhoudende afdronk.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!