Jose Gil Labastida

Ta cuvée pochodzi z dwóch starych parcel w miejscowości Labastida w Rioja Alavesa, w prowincji Álava. Winorośl w wieku od 45 do 80 lat, objęta apelacją DOCa Rioja, czerpie swoją tożsamość z tego wysoko położonego terroir o glebach w dużej mierze wapiennych. José Gil i Vicky Fernández prowadzą tu ręczną uprawę winorośli, dbając o precyzyjny wyraz miejsca.

Winogrona zbierane są ręcznie, selekcjonowane, a następnie w większości odszypułkowywane, z niewielkim udziałem całych gron. Fermentacja z udziałem drożdży dzikich przebiega, zależnie od partii, w zbiornikach ze stali nierdzewnej lub betonowych. Wino dojrzewa następnie od około dziesięciu do jedenastu miesięcy w zbiornikach betonowych i używanych beczkach z dębu francuskiego, głównie o pojemności 500 litrów.

W winie wyczuwalne są nuty porzeczki, maliny, czarnej czereśni, śliwki, jeżyny, fiołka, lawendy, tymianku, oregano, skórki czerwonej pomarańczy i kredy. W ustach gładka, płynna materia łączy się z dynamiczną, kwaskową świeżością; drobne i zdecydowane taniny budują długi, kwiatowy i delikatnie słony finisz.

Historia wina w Hiszpanii jest tak dawna, że nikt właściwie nie wie, kto przywiózł do tego regionu pierwsze winorośle. Gdy około 3000 lat temu przybyli Fenicjanie i założyli dzisiejsze miasta Kadyks i Jerez, uprawa winorośli była już dobrze rozwinięta, a hiszpańskie wina sprzedawano szeroko w całym basenie Morza Śródziemnego i w Afryce Północnej. Można powiedzieć, że Hiszpania to winiarski fenomen. Po latach na uboczu świata wielkich win jest dziś jednym z jego głównych graczy. Inwestycje i ambicje w winnicach i piwnicach przekładają się na coraz bogatsze, bardziej złożone (często o wysokiej zawartości alkoholu) i korzenne wina czerwone, coraz bardziej cenione przez międzynarodowych konsumentów. Hiszpania, dumna z tego, że ma więcej ziemi obsadzonej winoroślą niż jakikolwiek inny kraj, dopiero zaczyna w spójny sposób wykorzystywać ten zasób. Hiszpania to chaotyczna mozaika regionów i podregionów, podobnie jak jej krajobraz jest chaotyczną mozaiką niezwykle surowych pejzaży. Wystarczy spojrzeć na mapę, by dostrzec różnorodność klimatyczną licznych hiszpańskich regionów winiarskich: od zielonych, przesiąkniętych wilgocią winnic Galicji na północnym wybrzeżu Atlantyku po spalone słońcem winnice śródziemnomorskiego południowego wschodu. Z punktu widzenia uprawy winorośli atutem Hiszpanii jest średnia wysokość jej winnic, przekraczająca 600 metrów. Dzięki temu w dużej części hiszpańskich winnic udaje się uzyskać winogrona o dobrej barwie i kwasowości, po prostu dlatego, że nocne temperatury są stosunkowo niskie, a winogrona dojrzewają dopiero pod koniec wystarczająco długiego okresu wegetacji. Ci, którzy są gotowi poszukać, znajdą tu jednak prawdziwe skarby, a odkąd w Hiszpanii ukształtowała się grupa znawców, wielu ambitnych inwestorów przyczyniło się do zmiany wizerunku hiszpańskiego wina. Dziś nowe pokolenie winiarzy spokojnie zaczęło tworzyć wyjątkowe wina i eksperymentować ze szczepami, które jeszcze niedawno byłyby nie do pomyślenia. Wino pozostaje ważnym produktem i stanowi integralną część hiszpańskiej kultury.