Fernando de Castilla Manzanilla Classic

Manzanilla Classic pochodzi z Marco de Jerez w Andaluzji i dojrzewa w Sanlúcar de Barrameda, u ujścia Gwadalkiwiru. Winogrona Palomino pochodzą od partnerskich winnic z tego obszaru, rosnących na białych, kredowych glebach typowych dla regionu. Bliskość Oceanu Atlantyckiego i wilgotne morskie bryzy tworzą w Sanlúcar idealne warunki do rozwoju flor, znaku rozpoznawczego manzanilli.

Winogrona zbiera się na początku września i wykorzystuje się wyłącznie moszcz z pierwszego tłoczenia. Wino bazowe fermentuje, a następnie w lutym jest wzmacniane destylatem winnym do 15%. Dojrzewa pod warstwą flor w 600-litrowych beczkach z dębu amerykańskiego, w systemie solera liczącym od trzech do dziewięciu poziomów (criaderas), osiągając średni wiek około trzech lat.

W winie wyczuwalne są nuty zielonego jabłka, cytryny, drożdży, ciasta chlebowego, świeżych migdałów, orzecha laskowego, rumianku i morskiej bryzy. Bladosłomkowa barwa zapowiada bardzo czysty bukiet o nutach jodowych i drożdżowych. W ustach wino jest wytrawne, lekkie i precyzyjne, żywsze niż fino; rozwija smaki jabłka i cytrusów, akcent suszonych owoców i słony finisz.

Historia wina w Hiszpanii jest tak dawna, że nikt właściwie nie wie, kto przywiózł do tego regionu pierwsze winorośle. Gdy około 3000 lat temu przybyli Fenicjanie i założyli dzisiejsze miasta Kadyks i Jerez, uprawa winorośli była już dobrze rozwinięta, a hiszpańskie wina sprzedawano szeroko w całym basenie Morza Śródziemnego i w Afryce Północnej. Można powiedzieć, że Hiszpania to winiarski fenomen. Po latach na uboczu świata wielkich win jest dziś jednym z jego głównych graczy. Inwestycje i ambicje w winnicach i piwnicach przekładają się na coraz bogatsze, bardziej złożone (często o wysokiej zawartości alkoholu) i korzenne wina czerwone, coraz bardziej cenione przez międzynarodowych konsumentów. Hiszpania, dumna z tego, że ma więcej ziemi obsadzonej winoroślą niż jakikolwiek inny kraj, dopiero zaczyna w spójny sposób wykorzystywać ten zasób. Hiszpania to chaotyczna mozaika regionów i podregionów, podobnie jak jej krajobraz jest chaotyczną mozaiką niezwykle surowych pejzaży. Wystarczy spojrzeć na mapę, by dostrzec różnorodność klimatyczną licznych hiszpańskich regionów winiarskich: od zielonych, przesiąkniętych wilgocią winnic Galicji na północnym wybrzeżu Atlantyku po spalone słońcem winnice śródziemnomorskiego południowego wschodu. Z punktu widzenia uprawy winorośli atutem Hiszpanii jest średnia wysokość jej winnic, przekraczająca 600 metrów. Dzięki temu w dużej części hiszpańskich winnic udaje się uzyskać winogrona o dobrej barwie i kwasowości, po prostu dlatego, że nocne temperatury są stosunkowo niskie, a winogrona dojrzewają dopiero pod koniec wystarczająco długiego okresu wegetacji. Ci, którzy są gotowi poszukać, znajdą tu jednak prawdziwe skarby, a odkąd w Hiszpanii ukształtowała się grupa znawców, wielu ambitnych inwestorów przyczyniło się do zmiany wizerunku hiszpańskiego wina. Dziś nowe pokolenie winiarzy spokojnie zaczęło tworzyć wyjątkowe wina i eksperymentować ze szczepami, które jeszcze niedawno byłyby nie do pomyślenia. Wino pozostaje ważnym produktem i stanowi integralną część hiszpańskiej kultury.