Planeta La Segreta Nero d'Avola 2024

Planeta - La Segreta Nero d'Avola komt uit de wijngaarden van Dispensa in Menfi, aan de zuidwestkust van Sicilië. De wijnstokken, aangeplant op zo'n 70 meter hoogte op klei-kalkbodems, profiteren van de royale zonneschijn op het eiland en van de verkoelende invloed van de zee. De Nero d'Avola, de emblematische rode druif van Sicilië, vindt er een evenwicht tussen zonnige rijpheid en frisheid van het fruit.

De biologisch geteelde druiven worden ontsteeld en gekneusd en weken daarna 12 dagen op hun schillen bij 25 °C, met dagelijks overpompen. Na het aftappen ondergaat de wijn zijn malolactische gisting en rust hij tot het einde van de winter. De rijping gebeurt uitsluitend in roestvrijstalen tanks, om de sprankeling van het fruit en het sappige karakter van de druif te bewaren.

Deze wijn onthult tonen van rijpe pruim, zwarte kers, braam, bosvruchten, cacao, koffie, peper en zachte specerijen. Het rijpe zwarte fruit opent het boeket, versterkt door geroosterde nuances en een goed gedoseerde kruidige toets. De smaak is vol en sappig, gedragen door soepele tannines, een smaakvolle structuur en een evenwichtige, licht kruidige afdronk.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!