Rosso del Bepi 2016

Het wijndomein Giuseppe Quintarelli ligt genesteld tussen de heuvels van de Valpolicella Classica, ten noorden van Verona, en bewerkt zijn wijngaarden op goed geëxponeerde hellingen met overwegend kalk- en basaltbodems. De percelen waar de Rosso del Bepi vandaan komt, liggen rond het gehucht Negrar, op traditionele terrassen die worden gestut door muurtjes van droog gestapelde stenen. Dit wijnlandschap, met een gematigd klimaat en mediterrane invloeden, zorgt voor een langzame en volledige rijping van de druiven en levert wijnen op met een grote aromatische diepgang en een opmerkelijke finesse.

Deze rode wijn wordt gemaakt van nauwgezet met de hand geoogste druiven, volgens de traditie van het huis: een lange gisting met wilde gisten, van gedeeltelijk ingedroogde druiven, in grote kuipen. De maceratie verloopt langzaam om kleur en tannines zachtjes te extraheren. Daarna volgt een lange rijping in grote foeders van Slavonisch eiken, waar de wijn meerdere jaren rijpt voordat hij wordt gebotteld. Zo wint hij aan aromatische complexiteit en textuur, met behoud van de balans en frisheid die kenmerkend zijn voor het wijndomein.

Deze wijn onthult tonen van zwarte kers, rijpe pruim en gekonfijt rood fruit, verlevendigd door accenten van viooltjes en gedroogde rozen, en kruidige nuances van zachte peper, zoethout en kruidnagel. Houtige en vanilleachtige accenten, met een licht balsamisch karakter, maken het boeket compleet. In de mond is de wijn vol en fluweelzacht, gedragen door fijne tannines, frisse zuren en een lange, sappige en harmonieuze afdronk.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!