Amarone della Valpo Tre Terre 2013

Het wijndomein Giuseppe Quintarelli ligt in de heuvels van de Valpolicella Classica, ten noorden van Verona, en teelt zijn wijnstokken op goed gelegen hellingen die boven het dal uitkijken. De percelen voor de Amarone della Valpolicella hebben grotendeels kalkrijke en basaltische bodems met kiezels, klei en tufsteen, die zorgen voor een natuurlijke drainage en een goede watervoorraad. Dit glooiende landschap, met een gematigd klimaat onder mediterrane invloed, maakt een langzame en volledige rijping van de druiven mogelijk, ideaal voor de traditionele appassimento die het domein toepast.

Bij het wijndomein Giuseppe Quintarelli worden de druiven voor de Amarone della Valpo Tre Terre op volle rijpheid met de hand geoogst en vervolgens lange tijd gedroogd volgens de traditionele appassimento-methode. Na deze indroging worden de bessen ontsteeld en gisten ze langzaam met een verlengde maceratie, om kleur, rijkdom en aromatische complexiteit te extraheren. Daarna rijpt de wijn jarenlang in grote eikenhouten foeders, waar hij geduldig verfijnt en aan diepgang, fluweelzachte textuur en harmonie wint voordat hij wordt gebotteld.

Deze wijn onthult tonen van gekonfijte zwarte kersen, gedroogde pruimen en vijgen, aangevuld met bloemige toetsen van viooltjes en gedroogde rozen, en kruidige nuances van peper, zoethout en kruidnagel. Houtige accenten van cacao, blonde tabak en vanille vermengen zich met een lichte balsamische dimensie. In de mond is de wijn vol en fluweelzacht, gedragen door rijpe tannines, evenwichtbrengende zuren en een zeer lange, warme en harmonieuze afdronk.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!