De wijnbouw werd in 1819 geïntroduceerd en sterk ontwikkeld door Jean-Baptiste Pompallier, een Franse maristenmissionaris. Hij werd in 1837 naar Oceanië gestuurd en vestigde zich vanaf januari 1838 in het land om de Nieuw-Zeelandse wijnbouw verder te ontwikkelen. De eerste kwaliteitswijngaarden werden in de 19e en het begin van de 20e eeuw aangelegd in de regio Hawke's Bay. Na productietegenslagen, eerst door de phylloxera en daarna door de Eerste Wereldoorlog, begon de wijnbouw tijdens de Tweede Wereldoorlog weer uit te breiden, toen de oppervlakte verdubbelde.

Vandaag telt Nieuw-Zeeland 10 grote wijnregio's, verspreid over het Noorder- en het Zuidereiland, waarvan Marlborough de belangrijkste is. De meeste wijnregio's van Nieuw-Zeeland hebben een zeeklimaat. Door de lange, smalle vorm van het land liggen de wijngaarden nooit meer dan 120 km van de kust en de meeste zelfs veel dichterbij (met uitzondering van de halfcontinentale regio Central Otago). Een bergketen die als een ruggengraat door het midden van het land loopt, beschermt de meeste belangrijke wijnregio's tegen de krachtige westenwinden van de Tasmanzee, de zogenaamde “Roaring Forties”. Door deze winden zijn er weinig wijnregio's aan de westkust van Nieuw-Zeeland.

De kwaliteit en de reputatie van Nieuw-Zeelandse wijnen staan al lang vast. Dit land maakt namelijk enkele van de beste en bekendste Sauvignon Blancs ter wereld. En het is geen toeval dat Nieuw-Zeeland van de Sauvignon Blanc zijn symbool heeft gemaakt, net als zijn schapen, zijn kiwi's en zijn legendarische haka!