Niet te veel woorden, gewoon wijn
De Green Palma van Fabio Gea ontstaat in de heuvels van de Langhe, in Piëmont, in het noordwesten van Italië, rond het stadje Neive, niet ver van Barbaresco. De wijnstokken staan op goed gelegen hellingen, op de voor de streek typische mergel-kalkbodems, een mengeling van klei, zand en kalklagen die de druiven mooi laten rijpen. Dit glooiende landschap, met een continentaal klimaat dat door de Alpen en de Ligurische Zee wordt getemperd, biedt ideale omstandigheden voor rode wijnen met karakter en grote finesse.
Deze wijn onthult tonen van knapperig rood fruit, rijp zwart fruit en bloemige toetsen, met daarbij delicate kruidige accenten en een subtiele houttoon. In de mond is de wijn sappig, gedragen door een levendige zuurgraad die de smaak verlengt, terwijl fijne maar aanwezige tannines het geheel structureren. De middellange tot lange afdronk laat een indruk van frisheid en evenwicht na, met een aanhoudende terugkeer van zachte kruiden en een lichte minerale toets.
Waar reizen we naartoe?
Monferrato
Monferrato ligt in het zuiden van Piëmont, in het noordwesten van Italië, en strekt zich uit tussen de oevers van de Po in het noorden en de eerste uitlopers van de Ligurische Apennijnen in het zuiden, op een uur rijden ten zuidoosten van Turijn. De wijngaarden liggen in een betoverend landschap van zachtglooiende heuvels, sinds 2014 UNESCO-werelderfgoed, op 150 tot 500 meter hoogte, bezaaid met middeleeuwse bergdorpjes, kastelen met kantelen en romaanse kerken die getuigen van een eeuwenoude geschiedenis. De wijnbouw gaat hier terug tot de Romeinse oudheid, maar het was in de middeleeuwen dat de grote Piëmontese adellijke families — de Gonzaga's, de Palaiologen, het huis Savoye — de wijngaarden rond hun leengoederen organiseerden en van wijn een economische en culturele pijler van de streek maakten. Lange tijd stond Monferrato in de schaduw van zijn beroemde buren Barolo en Barbaresco, maar vanaf de jaren 1980 beleefde het een spectaculaire wedergeboorte, toen een generatie gepassioneerde wijnboeren het potentieel herontdekte van de inheemse druivenrassen en de glooiende terroirs, die tot dan toe vooral voor kleinschalige boerenwijnbouw werden gebruikt. Het klimaat is gematigd continentaal, met warme, droge zomers, nevelige herfsten die ideaal zijn voor late oogsten en strenge winters, en een mediterrane invloed die via de Ligurische valleien binnendringt en een onverwachte zachtheid brengt voor een zo noordelijke breedtegraad. De bodems wisselen af tussen kalkmergel, klei, tufsteen en zand van mariene oorsprong, overblijfselen van een oude zee die miljoenen jaren geleden de Po-vlakte bedekte. Monferrato heeft zich ontpopt als een schatkamer van Piëmontese diversiteit, met royale, sappige Barbera, delicate en peperige Grignolino, geurige en licht parelende Freisa, kruidige en betoverende Ruché — een uiterst zeldzame druif waarvan Castagnole Monferrato het exclusieve bolwerk is — en goudkleurige, mousserende Moscato d'Asti: een palet aan wijnen met een verscheidenheid en authenticiteit die weinig regio's ter wereld kunnen evenaren.
Het verhaal van het land
Italië
Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!