Villa Bucci Rosso Vieilles Vignes 2013

Deze cuvée komt uit de heuvels van de Marche, in het gebied van de Rosso Piceno DOC, rond Ostra Vetere en Serra de’ Conti, in het achterland van Ancona. De percelen San Fortunato en San Sebastiano liggen op kalkbodems met veel klei, tussen Adriatische invloeden en de koelte van het heuvelland. De oude stokken van Montepulciano en Sangiovese leveren er een rode wijn die tegelijk diep, fris en in zijn terroir verankerd is.

De druiven worden begin oktober met de hand geoogst en de percelen worden apart gevinifieerd. De gisting vindt plaats in roestvrijstalen tanks, met een schilweking van ongeveer 10 tot 12 dagen. Daarna wordt de wijn geassembleerd en ongeveer twee jaar gerijpt in grote eikenhouten foeders, onder meer van Slavonisch eiken, gevolgd door minstens zes maanden rust op fles.

Deze wijn onthult aroma's van zwarte kers, rijpe pruim, braam, wilde framboos, viooltjes, zwarte peper, zoethout, tijm, koffie, cacao, fijn leer en paddenstoel. Met de jaren maakt een balsamicotoets met een lichte aardse ondertoon dit genuanceerde boeket compleet. In de mond is hij soepel en zijdezacht, ondersteund door een frisse zuurgraad en gepolijste tannines; de droge, aanhoudende en kruidige afdronk laat een mooie indruk van zwart fruit na.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het volk van de Dolce Vita, maar wat is het moeilijk om de organisatie van de wijnbouw er te begrijpen! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen land, want elke regio heeft haar eigen appellatiesysteem. Toch kan Italië liefhebbers een veelheid aan wijnen bieden met gevarieerde en unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het ook een grote hoeveelheid zielloze wijnen zonder karakter, die verkocht worden onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog vele andere... Maar laten we het even over geschiedenis hebben: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en komt oorspronkelijk uit Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd, en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden dit land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk nam wijn een belangrijke plaats in het dagelijks leven in, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntendheid van hun product. De Romeinen legden ook talrijke wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, vóór Frankrijk. Italië is verdeeld in drie klimaatzones. In de bergen van het noorden heerst een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” kent een continentaal klimaat met koude winters en warme zomers met onweer. In het “zuiden van de laars” heerst het mediterrane klimaat met zeer warme en zeer droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt wijnen van een grote verscheidenheid dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel uit eigen bodem komen. Het is een land dat even complex is als zijn wijnen, en dat het verdient om verkend te worden!