Rosso di Montalcino 2021

Het landgoed beslaat 400 hectare op de noordflank van Montalcino (50 km ten zuiden van Siena), waarvan slechts 13 hectare wijngaard, uitsluitend Sangiovese Grosso. In het midden van het domein staat het kasteel, in 1441 voltooid door de familie Tricerchi, nu eigendom van de familie Squarcia, hun rechtstreekse afstammelingen. De wijnstokken omringen het kasteel en zijn verdeeld over 7 afzonderlijke percelen. De bodemstructuur, van klei, kalk en zand, en de ligging zorgen voor een zeer evenwichtige rijping van de druiven.

De wijnstokken voor de Rosso di Montalcino liggen op 250 m hoogte, uitsluitend op de westflanken van het landgoed. De Sangiovese-druiven worden eind september, begin oktober geoogst. Maceratie en gisting verlopen gedurende 25 dagen in roestvrijstalen tanks op gecontroleerde temperatuur. Daarna rijpt de wijn minstens 9 maanden op foeders van 20 hl, gevolgd door 4 maanden op fles. De wijn onthult sappige aroma's van geplette aardbeien, kers, veenbes, aromatische kruiden, pruim en zoethout. In de mond is hij rond en toch mooi fris, met elegante tannines en een fraaie afdronk.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!