Etna Bianco 2019

Het wijndomein Monte Ilice ligt op Sicilië, op de zuidflank van het park van de Etna, op 700 meter boven zeeniveau, op de steile hellingen van de Monte Ilice, een uitgedoofde krater waar de wijnbouw altijd met toewijding is beoefend en die een plek van poëtische schoonheid oplevert. De wijngaard van 5 hectare, die jarenlang volledig verlaten was, is in ere hersteld door een groot deel van de oorspronkelijke wijnstokken te redden en inheemse druivenrassen opnieuw aan te planten. De sterke hellingen (40%) maken elke mechanisatie onmogelijk. Het mediterrane klimaat, met grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht, zorgt voor een optimale rijping van de druiven. De oogst gebeurt uitsluitend met de hand. Gisting en rijping vinden plaats in roestvrijstalen tanks, gedurende minstens 6 maanden. Daarna rust de wijn nog 8 tot 10 maanden op fles. Deze wijn onthult florale tonen van meidoorn en oranjebloesem, en tonen van mediterrane kruiden, gekonfijte citroen, peer, steenvruchten, kumquat en sinaasappelschil. In de mond is de wijn rond en zilt, in evenwicht gehouden door mooie bittertonen en een gematigde zuurgraad. De afdronk is mineraal en verwijst naar het vulkanische terroir van deze cuvée.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het land van de Dolce Vita, maar wat is de wijnbouw er moeilijk te doorgronden! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is om het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen geheel, want elke regio heeft zijn eigen appellatiesysteem. Toch biedt Italië liefhebbers een enorme verscheidenheid aan wijnen met uiteenlopende, unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het land ook grote hoeveelheden zielloze wijnen zonder karakter, die worden verkocht onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog veel meer... Maar eerst een beetje geschiedenis: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en heeft zijn oorsprong in Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden het land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk speelde wijn een belangrijke rol in het dagelijks leven, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntende kwaliteit van hun wijn. De Romeinen plantten ook talloze wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, nog vóór Frankrijk. Italië kent drie klimaatzones. De bergen in het noorden hebben een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” heeft een landklimaat met koude winters en warme zomers met veel onweer. In het “zuiden van de laars” heerst een mediterraan klimaat met zeer hete en droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt zeer uiteenlopende wijnen dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel inheems zijn. Het is een land dat net zo complex is als zijn wijnen, en het verdient het om ontdekt te worden!