Vigna La Miccia 2018

Cette cuvée est issue de la Contrada Samperi, dans l’arrière-pays de Marsala, sur la côte occidentale de la Sicile. Les vignes, plantées sur des sols plats de nature calcaire et sablo-limoneuse, sont conduites en Guyot. Elle relève de la DOC Marsala, dans la catégorie Marsala Superiore Oro semi-secco Riserva.

Les grappes sont vendangées manuellement en petites caisses, puis sélectionnées et pressées en douceur. Après débourbage naturel, la fermentation est menée avec des levures indigènes, à température contrôlée, en cuves inox afin de préserver l’éclat du fruit. Le vin est ensuite élevé durant quatre ans en fûts neufs de chêne français, maintenus constamment pleins pour limiter l’oxydation.

Ce vin dévoile des notes de pêche mûre, abricot confit, orange confite, zeste de citron vert, amande grillée, noisette, miel, caramel, clou de girofle, cèdre, café et cacao. La bouche se montre ample et soyeuse, portée par une douceur délicate que prolonge une fraîcheur saline. Sa matière précise et chaleureuse conserve de l’élan, avec une finale très persistante, légèrement amère et finement boisée.

Ah, Italië, wat een prachtig hedonistisch land, het volk van de Dolce Vita, maar wat is het moeilijk om de organisatie van de wijnbouw er te begrijpen! De sleutel tot het Italiaanse appellatiesysteem is het land te zien als een verzameling kleine landen in plaats van één homogeen land, want elke regio heeft haar eigen appellatiesysteem. Toch kan Italië liefhebbers een veelheid aan wijnen bieden met gevarieerde en unieke smaken en stijlen, en flessen vol verrassingen en creativiteit. Helaas produceert het ook een grote hoeveelheid zielloze wijnen zonder karakter, die verkocht worden onder hun commercieel meest bruikbare en bekendste naam: Pinot Grigio, Chianti, Valpolicella, Lambrusco, Prosecco en nog vele andere... Maar laten we het even over geschiedenis hebben: de wijnbouw in Italië gaat terug tot de vroegste oudheid en komt oorspronkelijk uit Griekenland. De Etrusken zouden de wijnstok hebben geïntroduceerd, en Griekse immigranten zouden de druivenrassen hebben verbeterd en aangepast; zij noemden dit land later “Oenotria”: het land van de wijn. Op het hoogtepunt van het Romeinse Rijk nam wijn een belangrijke plaats in het dagelijks leven in, en sommige streken onderscheidden zich toen al door de uitmuntendheid van hun product. De Romeinen legden ook talrijke wijngaarden aan in Europa en lieten zo een onuitwisbaar spoor van hun veroveringen na. Vandaag is Italië de grootste wijnproducent ter wereld, vóór Frankrijk. Italië is verdeeld in drie klimaatzones. In de bergen van het noorden heerst een vrij ruw bergklimaat. De vlakte in het “midden van de laars” kent een continentaal klimaat met koude winters en warme zomers met onweer. In het “zuiden van de laars” heerst het mediterrane klimaat met zeer warme en zeer droge zomers, en dan zijn er nog de eilanden Sicilië en Sardinië. Kortom: Italië maakt wijnen van een grote verscheidenheid dankzij zijn 200 verschillende druivenrassen, waarvan er veel uit eigen bodem komen. Het is een land dat even complex is als zijn wijnen, en dat het verdient om verkend te worden!